Nazomer, Indian Summer, what’s in a name.
Feit is dat het afgelopen weekend wederom prachtig weer was. Ideaal om thuis met mijn wulps wichtje op het terras even bij de praten. Het D/s gebeuren is fijn, ik geniet er telkens weer met volle teugen van, maar – zoals enkele getrouwen weten – ik zoek meer dan zo maar een speeltje. Ik wil weten wat er in dat mooie hoofdje van haar allemaal gebeurt. Ik wil verder zien dan het lieve subje dat toch o zo tracht haar best te doen. Dus daar zaten we onder de vroege middagzon met een kop koffie op verhaal te komen. Echt wel een mooie dame die daar in de tuinstoel zat. Zwarte laarzen met hakken, strakke jeans die haar kontje wonderbaarlijk accentueerde, en het bovenlichaam netjes ingepakt in een bondage. De zon verwarmde haar borsten en haar tepeltjes ontrokken zich ijverig aan de zwaartekracht.

Kortom, het decor was meer dan aangenaam, de sfeer uitermate onspannend. Zelfs de buurvrouw die ongegeneerd, zonder kloppen – ok, ik had misschien de poort kunnen afsluiten – kwam binnenvallen, kon de pret niet drukken. Bij deze kan ik jullie vertellen dat mijn wulps wichtje het snelheidsrecord tussen het tuinterras en de keuken gebroken heeft. Oh neen, vergis je niet, niet uit een of andere vals schaamtegevoel, gewoon omdat ze de buurvrouw niet wou chockeren. Of het haar gelukt is, is me niet duidelijk, maar iets zegt me dat ik het eerstdaags wel te weten zal komen.

Ongetwijfeld zal je vermoeden dat de stemming er best in zat en toen ik haar even later voorstelde om een ommetje met de fiets te maken was er niet de minste twijfel of ze bondage al dan niet zou aanhouden. Ik gaf haar een t-shirt, lekker losjes, en even nadien fietsten we door het landschap. Een toevallige voorbijganger moest niet echt aandachtig kijken om een idee te krijgen wat er zich onder de t-shirt verborg. Meer nog, de halsuitsnijding liet meer dan voldoende ruimte opdat de touwen niet onopgemerkt bleven. Mij kon het echter allemaal niet deren, mijn wulpse wicht nog minder. Toen we even later het dorp binnen reden en ik doodbedaard voor een taverne halt hield, volgde ze me gedwee. De omweg door het exclusieve restaurant, dito feestzaal, naar het binnenterras leek haar best gewoon. Het terras zelf was wonderbaarlijk leeg. Maar eens gezeten en drankjes besteld, druppelde mondjesmaat het terras vol. Gezeten in de zon, een lekkere Rochefort voor me en een rozeetje voor mijn wulps wicht, raakten we snel op dreef. Een geanimeerd gesprek volgde. Echter snel kregen we een oudere dame in het oog die ons van een tafeltje iets verder aan het begluren was. Voorwaar je zag de vraagtekens, de verwarring en de afkeurende blik in de ogen.
De bediening was voortreffelijk en de ober sloofde zich uit om het ons naar onze zin te maken. Voorwaar de man verdient een pluim. Hij liet zich helemaal niet uit het lood slaan. Zelfs niet toen mijn wulpse wicht hem vriendelijk verzocht of hij niet toevallig enige pijnboompitten in de keuken van het restaurant voor haar kon vinden – ze had ze namelijk nodig om me een lekkere pastasalade te maken – reageerde hij voorbeeldig en bracht hij haar even later een zakje met de gevraagde pijnboompitten. Reken maar dat hij een prachtverhaal te vertellen had aan zijn gabbers.

Buiten de vriendelijke ober en de misnoegde dame geloof ik niet dat veel bezoekers aan de taverne iets speciaals opviel ook al toonde de halsuitsnijding duidelijk de touwen. Rozeetjes en Rocheforts volgen elkaar op en spoedig liet moeder natuur zich gelden. Haar wulpse natuur indachting vergezelde ze me naar de herentoiletten. We doorkruisten het restaurant en uiteraard kon ze het niet laten om de bejaarde heer, die aan de hoek van een tafel zat, een veelbetekende knipoog toe te werpen alvorens doodleuk mee de herentoiletten binnen te lopen. Eens de herwerkte Rocheforts in het urinoir achtergelaten wijtte ze zich voorbeeldig aan het schoonmaken van mijn lid. Gezeten op haar hurken, met de rug tegen de muur van de toiletruimte, nam ze mijn jongeheer diep in haar mond en zette ze haar dartele tong ijverig aan het werk. De gevolgen laten zich raden. Voor zover de bejaarde heer niets vermoedde was de gelukzalige blik in mijn ogen voor hem duidelijk genoeg toen we even later terug de tafel voorbij liepen. Iets zegt me dat hij diep in zijn geest aan graven was naar lang vervlogen momenten.

De stop aan de taverne was veel langer dan gepland. De drankjes smaakten opperbest en ik geef grif toe dat we in licht beschonken toestand terug met de fiets op pad gingen. Dat de fruitteler niets gezien heeft toen we tussen zijn boomgaarden ‘wandelden’ is me nog steeds onduidelijk. Feit is dat mijn wulps wichtje met mijn hemd huistwaarts fietste en ik plotseling de t-shirt droeg. Wat ze even later in het maisveld ging zoeken, is me nog steeds een raadsel. Wel was het een zeer vrolijke avond. Moet ik je nog vertellen dat de pastasalade overheerlijk was? Dat de pijnboompitten echt wel de finishing touch waren?

Graag beken ik dat het niet echt het meest subberige, slaafse gedrag was dat ze ten toon spreidde. Maar daarentegen staat wel dat het een meer dan schitterende dag was waar ik met volle teugen van genoten heb. Dat ze daarvoor de volgende ochtend op enige extra aandacht van me mocht rekenen, lijkt me zeer billijk. Na haar eerst netjes op het bed vastgebonden te hebben en haar billen van een mooie rozerood kleurtje voorzien te hebben, was het tijd voor een verrassing. Het leuke van een novice – ja, je leest het goed – is dat je ze met nog zoveel moois kunt laten kennis maken. Neem nu eenvoudige wilde kastanjes. Je boort er een gaatje in, rijgt er een schoonveter doorheen en leg aan beide uiteinden van de schoonveter enkele dikke knopen. De pret bestaat er nu in dat je kastanje per kastanje langzaam in haar grotje kunt stoppen. Elke beweging die je maakt, wordt automatisch dieper in haar doorgegeven.(net zoals de energieoverdracht bij slingerende ballen). Veel verbeelding heb je, denk ik, niet meer nodig. Niet alleen is het een fijne bezigheid om te onderzoeken hoeveel kastanjes je uberhaupt kwijt raakt, bijkomend kan je haar een wonderbaarlijk gevoel bezorgen wanneer je haar met de kastajes opvult. In no time voelde ik haar sappen stromen en kon ik haar mee voeren naar nieuwe hoogtes en toen moest ik de kastanjes nog uit haar trekken ….

Oh ja, voor de doe-het-zelvers, zorg wel dat de knopen aan de uiteinden van de kastanjes voldoende dik zijn. Het kan best een speciale bedoening zijn als je met jouw vingers een of meerdere onbrekende kastanjes uit haar lichaam mag vissen. Maar evenzeer kan het genante situaties opleveren bij de spoedafdeling

Laat me heel duidelijk even iets stellen. Ik heb geen enkel probleem met mensen die roken. Meer nog, ook al ben ik nietroker, ik vind de huidige heksenjacht tegen het roken weerzinwekkend. Even een voorbeeld. Het algemeen rookverbod in restaurants. Jongens – heu en meiden ook – wat is dat nu voor nonsens. Vraag gewoon aan de restauranthouders dat ze duidelijk kenbaar maken of er in hun etablisement al dan niet mag gerookt worden. Diegenen die het absoluut niet kunnen hebben dat hun lekkere maaltijd verstoord wordt door teer en nicotine, die mijden de plaats. En diegenen die er van houden om na een corpulente maaltijd te genieten van bv een maltje en een lekkere sigaar, die weten meteen waar ze naar toe kunnen. Dus, wat mij betreft, stop die nonsens en laat iedereen de vrijheid om zijn eigen keuze te bepalen. Nu vertel ik je al dat om duidelijk te maken dat ik niets tegen rokers heb en dat ik ze graag hun sigaretje, sigaar of pijpje gun.

In het verleden heb ik wel vaker dames ontmoet die rookten, maar deze hadden stuk voor stuk de gewoonte om dapper de geur en de smaak te camoufleren. Muntjes zijn wat dat betreft handige hulpmiddelen. Mijn wulps wicht daarentegen is de spreekwoordelijke uitzondering. Ongenegeerd draait ze op het terras haar sjaggie en rookt het scrupuleus voor mijn neus op. Hoe een zoen nadien smaakt hoef ik je echt niet uit te leggen. Maar het is mijn wulps wichtje ten voeten uit. Ze doet niet moeilijk, ze wilt alleen maar duidelijk maken dat ze rookt. Deal with it. Toch gaf ze me te kennen zelf niet zo gelukkig te zijn met haar rookgedrag. Alleen de echte motivatie om te stoppen onbreekt. Nou deze boodschap was dus ook heel duidelijk aangekomen. Soms best handig als je er zo eens in slaagt om tussen de lijnen door te lezen.

Dus toen we een volgende keer afspraken had ze helemaal niet in de smiezen dat het ‘rookgedrag’ me niet was ontgaan. Speels, vrolijk, teasend trachtte ze me steeds verder uit te dagen. Uitendelijk vond ze zichtzelf terug met beide benen wijd gespreid, de voeten vastgebonden aan een bamboostok. De tikken die ze aan de binnenzijde van haar dijen kreeg opdat de benen niet ver genoeg gespreid waren, waren pijnlijk maar slechts een voorsmaakje. Vervolgens bond ik de polsen aan twee haken in het plafond. Echt wel een mooi plaatje dat er voor me verscheen. Een lust voor het oog. Zonde zelfs dat ik het nagelaten heb om er foto’s van te maken. Iets zegt me dat jullie ze zouden kunnen waarderen. Maar goed, het moment leek me rijp om toch even over het rookgedrag en haar wens om te stoppen aan te halen. Nu moet je weten dat we de week ervoor ook al over het roken gesproken hadden en dat ze zich toen had voorgenomen om te minderen. Helaas was het enkel bij een nobel voornemen gebleven. Terwijl ik langzaam met mijn handen haar kontje opwarmde, haalde ik stiekem haar broeksriem uit haar jeans.

Toen haar billen voldoende opgewarmd waren, vertelde ik haar dat het tijd was voor een passende straf en haalde ik uit met de broeksriem. Stevig, toch niet de hard. Maar de klap kwam aan en ze wist dadelijk wat ik bedoelde met straf. Ho ja, uiteraard pruttelde ze tegen. Hoopte ze me op andere gedachten te kunnen brengen. Ging ze er tevergeefs van uit dat ze zich d’r uit kon praten en me kon manipuleren. Het mocht allemaal niet baten. Op dat ogenblik begreep ze niet eens dat het haar eigen lederen broeksriem was die zich te goed deed aan het zachte vlees van haar billen. Wel begreep ze dat het geen spel was, dat het me menens was. Klap na klap landde de riem op haar achterste. Wegdraaien, ontwijken behoorde niet tot de mogelijkheden. De bondage was – alhoewel niet strak – meer dan voldoende om haar op de plaats te houden en haar over te leveren aan het aaien van de lederen riem. Een poosje ging ik op die manier door, benieuwd naar wat ze kon hebben. Steeds een beetje harder landde de riem op haar kontje, rode striemen achterlatend.

Uiteindelijk besloot ik dat ze genoeg verwend was. Ergens leek het me duidelijk dat de boodschap goed overgekomen was. Vriendelijk als steeds vroeg ik haar of ze het afbouwen van het roken ernstiger zo nemen. Echt verbaasd was ik niet toen ze het me bevestigde. De volgende vraag was een ietsje moeilijker. Hoeveel sigaretten zou ze per dag nog roken. Daar had ze even tijd voor nodig. Tijd, die ik haar graag gunde. Toen ze met een vragend stemmetje voorstelde of het er tien mochten zijn, liet ik haar weten dat het aantal mijn goedkeuring wegdraagde. Bij wijze van motivatie zou ze nog tien klappen met de riem krijgen. Daar had ze echt niet op gerekend. De wijze waarop ze trachtte me op andere gedachten te brengen leerde me dat de riem zijn doelstelling niet gemist had. Eens ze echter door kreeg dat het me pure ernst was, veranderde echter de attitude. Ze liet me weten dat ze er klaar voor was. Trots, uitdagend zelfs, spoorde ze me aan aan de slag te gaan. De klappen waren harder, de striemen roder. Ze telde mee, dankte me bij elke slag. Niets uit haar houding verraadde dat de klappen raak waren. Als een ongenaakbare queen doorstond ze de tien slagen van de riem. Bijna zou ze me vragen of ik moe was, ik niet meer in mijn mars had. My kind of lady.

Tevreden over wat ik zag, maakte ik haar voeten los van de bamboo en haar polsen los van de haken. Met de touwen nog om haar enkels en handen liet ik ze neervleien, legde een plaid over haar en nam haar in mijn armen. Ze vertrouwde me toe niet verwacht te hebben dat ik zo hard voor haar kon zijn. Dat ze steeds dacht me te kunnen manipuleren. Arme meid toch, ijdele hoop hoor. Ondertussen weet ze wel beter. De broeksriem liet een drietal zacht blauwe lijnen achter op haar fraaie kontje. Ze was serieus met de touwen rond haar polsen tekeer gegaan en ook deze lieten hun sporen na. Het herinnerde haar nog meer dan een week aan haar rookgedrag. Ze was fier op de merktekens, koesterde hen, straalde bij de gedachte, werd vervult door een zalige warmte telkens haar vingers haar billen beroerden.

Helaas, driemaal helaas. Ik heb de indruk dat het rookgedrag – en daar ging het uiteindelijk om -  ongewijzigd blijft. Met andere woorden, eerstdaags moet ik opnieuw met de broeksriem of iets gelijkaardigs aan de slag. Alhoewel, er zijn natuurlijk wel andere manieren om het rookgedrag onder de aandacht te brengen .
Iemand suggesties?

Soms vraag ik me af wie mijn blog hier allemaal leest en wat ze er van denken. Voor de ene is het misschien een kattebelletje vol kolder. De andere amuseert zich allicht te pletter met mijn schuchtere poging om een correcte zinsconstructie te maken. Zowaar, er bestaat zelfs een zonderling die er door gecharmeerd werd. Zoveel zelfs dat het haar noopte om me een emailtje te sturen om me duidelijk te maken dan ze het gekribbel kon waarderen.

Stel je voor, je opent je mailbox en je vindt er – naast alle spam en de nodige rotzooi – zo’n mailtje in. Iemand leest mijn blog en vindt hem nog goed ook! Gevleid door zoveel woorden van lof, kon ik niet anders dan daarop reageren. Het ene berichtje werd gevolgd door de andere boodschap en telkens werd mijn mailbox opgefrist door je reinste poezie waarbij ze het zelfs niet kon nalaten om Ingmar Heytze, Paul Eluard, Willem-Jan Otten en zelfs Konstantinos Kavafis te citeren. Ik, domme analfabeet, stupide cultuurbarbaar had van al deze mensen nog nooit horen spreken, laat staan er iets van gelezen. Ik nam het op als een spons, schruinde het net af naar info en antwoordde haar steeds op – wat ik dacht – passende wijze.

Niet veel later werd besloten dat we elkaar moesten ontmoeten. Zo wou me leren kennen, stelde me waarlijk voor om haar gids te zijn en haar mee te nemen op het wondere pad van BDSM. Op een eenmalige poging na was het voor haar een onbewandeld pad en o zo graag wou ze er o zo veel van leren.

Zo bevond ik me gisteren op het perron van een station. Halsreikend uitkijkend naar een dame die ik nog nooit ontmoet had, zelfs geen foto van had gezien, alleen een – zeer beknopte weliswaar – beschrijving. Ook voor haar was het een complete sprong in het duister.

Onverantwoord, compleet mesjokke, absoluut maf, regelrechte waanzin. Ik zie jullie nu allemaal de wenkbrauwen fronsen en inwendig deze opmerking maken en gelijk hebben jullie. Zoiets doe je niet. Zoiets is crazy! En toch, ik zag haar over het perron wandelen. Een maatje 36, zo weggestapt uit een haute-couture modemagazine – wat was ik blij dat ik toch maar besloten had om iets anders aan mijn voeten te trekken dan mijn ‘modderbotten’ – een lief, zacht, onschuldig snoetje met heldere, pientere, bruine ogen, en een wilde dos lange bruine krullen die besloten hadden om zich niets van de wereld meer aan te trekken en hun eigen leven te leiden.
Halleluja, wat een verschijning!

We dronken iets op een terras, spraken gezellig over koetjes en kalfjes alsof we vrienden waren die even kwamen bijpraten. Een poosje later reden we naar mijn stulpje. Ontspannen werd het gesprek verder gezet. Terloops voelde ik haar ranke vingers op mijn arm of streken ze over mijn been. Duidelijker kon het bijna niet. De middernachtspoken hadden hun werk er op zitten toen ik haar bij de hand nam en we de slaapkamer opzochten. Een nieuwe dag stond op de kalender. Een zaterdag. En wat voor een zaterdag. Crazy Saterday!!

Voorzichtig liet ik haar kennis maken met touwen en kettingen, met zwepen en floggers, met knijpers en klemmen, met al het mooie en het fraaie. De zachte, tere, fragiele, kwetsbare prinses onderging een metamorfose en een wulps wicht kwam tevoorschijn. Onverzadigbaar vroeg ze om meer. Vastgebonden op het bed zocht en vond ik haar g- en a-spot. Ontstak ik een allesverterend vuur in haar. Een vuur, zo bleek, dat zich niet meer liet uitdoven. Een voor een onderzocht ik haar lichaamsopeningen en bedankte ze me met een heerlijk gespin. Haar dartele tong vertroetelde mijn jongheer. Keer op keer. Uren bleef ze doorgaan tot het ochtendlicht in het oosten bijna kwam ontluiken en dan noch laaide het vuur van de passie en de begeerte hoog op. Enkele luttele uurtjes slaap later bereed ze me als een toreador op een wilde torros en waren de demonen opnieuw in haar ontstoken. Ze vroeg, daagde me uit, om door mijn rijzweepje gezoend te worden. Glunderde van trots als een pauw in een borstbondage. Kronkelde van genot wanneer een vinger haar maagdelijk sterretje onderzocht. Droeg mijn touwen met een gratie als een koningin. Verslinde mijn vingers met haar hongerige walhalla aslof de dag des oordeerls nakend was.

Jongens, jongens,
wat een vrouw!
wat een prinses!
wat een wulps wicht!
wat een dag!
wat een zaterdag!
what a saterday!
what a Crazy Saterday!!!!

Misschien toch een enkel klein minpuntje. Het zoenen van haar fijne mondje, het dartelen van haar tongetje, gingen steevast gepaard met de smaak van asbak, teer en nicotine. Maar, d’r is hoop. Ze verklapte me dat de drang naar de stinkstokjes onderdrukt wordt en zelfs volledig verdwijnt bij het beoefenen van het minnespel ….

Yeeehaaa!!!

Het begon zoals een gewone dag. Je kwam in de loop van de namiddag. Mooi weer buiten, een stralend zonnetje. Rustig bijpraten, de gebruikelijk topics: werk, actualiteit, weer, …. We toeven op het terras en voelen ons in opperste stemming. De BBQ deed zijn werk zoals het hoorde. De scampi’s met zelfgemaakte lookboter waren heerlijk en het bijhorende slaatje verfrissend. Je was in opperste stemming. Plagen, uitdagen, … je kon het niet laten. Speels gingen mijn handen door jouw haren. Eerst zachtjes, soepel maar naarmate de tijd verstreek werd de greep steviger.

De schemering zet zich in wanneer mijn hand jou bij de haren neemt, ik jouw hoofd langzaam, doch kordaat naar achter trek en je in de ogen kijk. Je haat het als ik jou zo bekijk. Je hebt er een hekel aan dat ik uberhaupt naar je kijk. "Kom." fluister ik in je oor en ik zet mijn woorden kracht bij door je langzaam aan de haren uit de stoel de trekken. De rebel in je komt op. Neen hoor, zo makkelijk geef je je niet gewonnen. Jouw hand knelt zich rond mijn pols in een poging mijn beweging te stoppen. Het lukt je nog aardig ook maar mijn hand lost zich niet en een glimlach verschijnt op mijn lippen. "Zo meisje, gaan we even moeilijk doen?" Neen, moeilijk ga je niet doen. Moeilijk doe je nooit. Gewoon even duidelijk maken dat je niet zomaar de controle vrij geeft. Uiteraard kom je nog met duizend en een excuses voor de pinnen, moet je nog eerst naar het toilet etc, maar zelf weet je dat de strijd gestreden is.

Buiten wordt het frisser en aan de haren leid ik je naar de living. In het voorbijgaan rits ik jouw sjaal van de tafel en bind ik hem voor jouw ogen. Trots als je bent wil je me niets laten merken maar ik ken je beter dan dat en weet dat je opgelucht bent. Ik gun het je. Ik ga achter je staan. Zoen je in de hals. Mijn hand aait jouw borsten als ze naar beneden glijdt en ik de knopen van jouw jeans los maak. Dra ondergaat jouw jeans de wetten van de zwaartekracht en blijft ze aan jouw voeten liggen. Mijn aandacht gaat nu naar de knopen van jouw blouse. Veel weerstand bieden ze niet en snel sta je in je ondergoed. Jouw lichaamstaal verraadt je dat je zenuwachtig bent. Het valt me op dat jouw tepels erect door jouw beha heen priemen. De verleiding is groot doch ik besluit ze te negeren en stroop jouw slip naar beneden. Uiteraard ben je me alles behalve hulpzaam. Mijn vingers klemmen zich rond te binnenzijde van jouw dij, zetten even kracht en al snel hef je je been op. Een stommiteit van je om me te verraden hoe gevoelig die plaats wel is. Met het andere been hoef ik de procedure niet meer te herhalen. Je hebt de boodschap begrepen.

Met enkel jouw behaatje aan sta je nu voor me. Tijd om je verder voor te bereiden. Ik neem de bamboestok en leg hem aan je voeten. Eerst maak ik het linkerbeen vast. Vervolgens neem ik mijn rijzweepje en geef je enkele voorzichtige tikken aan de binnenzijde van jouw rechterbeen. Je opent je benen een beetje maar ik laat me niet meer vangen. Ik herinner me nog zeer goed dat je een vorige keer door de knieen zakte en aldus de knieen stijf tegen ekaar hield. Dit zal niet meer gebeuren. Eens het touw rond jouw enkel gebonden is, geef ik opnieuw enkele tikken tegen jouw been. Schoorvoeten open je de benen verder, enkele centimeters. Voldoende is het niet en het zweepje moet je nog een beetje extra motiveren. Beetje bij beetje gaat het de goede richting uit en sta je met de benen wijd open voor me.

Tijd voor fase twee. Ik verwijder de beha. Leg hem bij de rest van jouw kleding op de zetel. Snel bind ik jou een breastbondage aan zonder echter jouw armen erbij te binden. Het uiteinde van het touw bevestig ik aan de ring in het plafond op een zodanige manier dat er nog meer dan voldoende speling is. Nu houd ik je armen op jouw rug en sla ik een eindje touw rond de bovenarmen.  Ik neem de ellebogen kort bij elkaar en maakt ze vast met het touw. Het touw laat ik tussen de onderarmen naar de polsen komen en daar herhaal ik de oefening. Het plaatje ziet er nu nog mooier uit. Benen gespreid, mooie borstbondage die nog meer tot zijn recht komt doordat de ellebogen en polsen op de rug vastgebonden zijn. Een stukje touw bengelt nog van jouw polsen op de grond. Ik neem het op en haal het ook door de ring aan het plafond. Langzaam trek ik nu het touw aan. Je voelt hoe jouw polsen de hoogte in getrokken worden. Ook al is het touw aan de polsen en ellebogen niet echt strak vastgebonden, je kan niet anders dan de romp voorover buigen wanneer jouw handen verder de hoogte in gaan. Hoger en hoger gaan jouw polsen. Uiteindelijk ben je zo ver voorovergebogen dat het touw van de breastbondage zich spant en je jouw romp in de bondage kan laten rusten.  Het moment voor mij om het touw van de polsen aan de ring vast te knopen.

De pret kan nu beginnen. Ik streel jouw fraaie billen, geef ze een lichte tik, streel ze en deel opnieuw een tik uit. Jouw billen worden lekker opgewarmd. Met tussenpozen stop ik even, fluister enkele lieve woordjes in jouw oren, geef je een zoen en doe dan verder. Harder en harder valt mijn hand op jouw billen. Een mooie rozerode kleur begint jouw kontje te sieren.  Net wanneer het je bijna te veel wordt, stop ik even. Ik zet me voor je, buig door de knieen en neem jouw hoofdje in beide handen. Ik druk een zoen op jouw lippen en streel jouw haren. "Lukt het nog meisje?" vraag ik je. Het speelse, het rebelse, het uitdagende in jou komt weer boven drijven.  Je kan het niet laten om me met een smile te vragen of dat alles is wat ik in huis heb. Lieve kleine meid toch.

Mijn lippen zoeken jouw lippen en mijn tong dartelt door jouw mond. Ik zoen jouw ogen, jouw wangen. Tegelijkertijd neem ik een stel clover clamps in mijn handen. Ik stop met het zoenen, kijk je aan en zet de beide clover clamps op de tepels. Je schrikt, had het helemaal niet verwacht en die smerige rotdingen laten je ook niet onberoerd. Je schreeuwt het uit en je begint te jammeren. "Scheelt er iets, meisje?" vraag ik je laconiek. Nog steeds kreun je onder de omhelzing van de klemmen als ik jouw kontjes streel. Je verwacht elke moment de slag van mijn hand op jouw billen te voelen. Jouw gedachten razen tussen de pijn in jouw tepels en de klap die er aan gaat komen. Toch overvalt het jou. De verwachtte klap komt er niet. Toch niet op de manier die je dacht. Een bamboocane heeft zijn eerste impressie achter gelaten. De kreet die jou ontsnapt geeft aan dat je de kennismaking weet te smaken. Het tweede contact ontlokt ook een kreun. Ook al heb ik niet eens doorgeslagen, het effect is er wel naar. De zeurende pijn in jouw tepels wordt nu afgewisseld door de scherpe pijn die je ervaart telkens de cane zijn afdruk op jouw billen achterlaat. Het spel gaat verder. Mijn hand aait jouw billen, de cane zet zijn handtekening en je begroet hem met gesmoorde kreetjes. Af en toe tik ik speels tegen de klemmen. Allerlei gevoelens razen door je heen. Ik neem je verder en verder. Jouw lichaam is nat van het zweet. Het langzame opbouwen zorgt ervoor dat je dieper gaat dan anders. Verschillende donkerrode vlekken sieren nu jouw billen. De volgende dagen zal het hele regenboogpallet de revue passeren. 

Ik besluit dat het genoeg geweest is. Tijd voor enige ontspanning. Ontspanning, nu ja. Het is maar hoe je het beziet. Nog steeds hang je half in de touwen. Mijn hand streelt jouw billen, voelt de hitte die ze uitstralen. Jouw brein is dermate gevuld met emoties dat je ze amper waarneemt. Een beetje afkoeling lijkt me op zijn plaats. Uit de koelkast neem ik een bus bodylotion. Lekker gekoeld. Ik laat een beetje van de ijskoude lotion op mijn handen druppen en begin er zachtjes jouw gewonde billen mee in te smeren. Je voelt amper de aanraking van mijn handen, wel de koude lotion die jou naar adem laat gaspen. Vreemd genoeg voelt het echt lekker aan. De lotion verzacht jouw pijnlijke billen. Uitgebreid masseer ik de arme billen zachtjes met de lotion. Maar veel tijd om te bekomen gun ik je niet. Zonder dat je het merkt, ruil ik de lotion voor enkele ijsblokjes. Eerst merk je het verschil niet. Zachtjes, ik raak amper jouw huid aan, laat ik ze over jouw billen glijden. Twee blokjes, in elke hand een, over jouw linker en een ander over jouw rechterbil. Pas als ze samen door jouw bilspleet glijden merk je de verandering. Ze volgen de vallei tussen de beide wangen, dalen langzaam af. Je zuigt de lucht diep in jouw longen wanneer ze jouw sterretje naderen. De blokjes beginnen er cirkels rond te draaien.  Telkens ze over jouw kontgaatje glijden, verhoog ik de drukking. Is het een indruk van me of duw je nu jouw kontje iets naar achter telkens ze over jouw anus glijden? Ik blijf je met de beide blokjes plagen tot ze helemaal gesmolten zijn. Mijn hand rust nu op jouw billen, glijdt richting aars maar negeert ze straal. Ze zoekt haar weg verder, tussen jouw benen, tussen jouw lipjes. Ze voelt de vochtigheid. Zou het van de ijsblokjes zijn? Gezien de soepelheid waarmee twee vingers in jou schuiven, moet het meer zijn dan dat. Even snel als ze in jouw liefdesgrotje zijn binnengedrongen, verlaten ze het weer. Ze zoeken verder tot ze jouw klitje gevonden hebben.  Eens daar aangekomen neem ik alle tijd. Ik stimuleer jouw klitje tot je in de touwen hangt te kronkelen.

Je bent nog niet bekomen of ik begin opnieuw het spel met een ijsblokje. Je voelt het tussen jouw bilnaad en de zachte drukking tegen jouw kontje. Jouw zintuigen zijn gespannen. Je verwacht elke moment dat ik zal doorduwen en dat het ijsklontje zijn weg zal vinden in jouw darmen. Ik merk dat jouw sluitspier zich opent, ze vraagt bijna om verder te gaan. Ik laat begaan, ga niet op de uitnodiging in. Het kubusje blijft rond jouw anus cirkelen, blijft jou daar plagen. Je concentreert je ten volle op het blokje, probeert het spel mee te spelen. Je vergeet er bijna de knagende pijn van jouw tepels door. Je tracht te anticiperen wanneer het blokje over jouw sterretje glijdt en duwt telkens jouw kontje iets naar achter. Het blokje ijs smelt helemaal weg. Ik doe een beetje van de lotion op mijn hand en zet het spel verder met vingers die rondjes maken rond jouw kontje. Telkens ze jouw sterretje naderen, duw ik ze even verder en trek ik ze dadelijk terug. Jouw kontje hapt telkens gretig toe. Het wordt een spel van uitdagen, van plagen en teasen. Wat je echter niet merkt is dat ik stiekem enkele ijsblokjes in mijn andere hand heb genomen. Je bent zo in gedachten verzonken met mijn vingers die jouw kontje verwennen dat het jouw compleet verrast wanneer ik plotseling de klontjes tussen jouw lipjes duw, nog dieper, jouw liefdesgrotje in.  Je weet even niet waar je het hebt. Je snakt naar adem.  Je duwt in een reactie jouw kontje naar achter. Mijn vingers hebben echter plaats gemaakt voor mijn lid en onbewust duw je mijn lid zelf diep in jouw kontje. Je penetreert jezelf. Je voelt hoe mijn lid zijn weg zoekt in jouw darmen. Je slaakt een kreun. Dit is waar je naar uit keek. Verder duw je je kontje naar achter. Je wilt hem zo diep mogelijk in je voelen. Je geniet ten volle wanneer jouw billlen mijn dijen raken. Langzaam begin ik nu jouw kontje te neuken. In en uit op een rustig ritme. Je vindt het enig, je wilt het sneller, ruwer. Je probeert mee op het ritme jouw kontje naar achter te duwen tellkens mijn lid dieper in je schuift en tracht het ritme op te voeren. Zo ken ik je weer. Toch weer trachten om een vinger in de pap te krijgen. Ik laat je begaan. Geniet er zelf te veel van. Zelf ga je ook volledig op in het gebeuren. De ijsklontjes in jouw kutje zijn al lang gesmolten en het water druppelt er uit. De striemen op jouw billen voel je niet meer. De knagende pijn van de klemmen zijn naar de achtergrond verwezen. Het enige wat voor je telt is het zalige gevoel van mijn penis die stotend in jouw kontje beukt. Het ritme is ideaal en ik voel de spanning in me toenemen. Ik voel hoe mijn hoogtepunt nadert.

Tijd voor de apotheose. Toen ik daarnet jouw polsen aan de ring in het plafond bond, had ik stiekem enkele theelichtjes aan gestoken en ze binnen handbereik op een stoeltje gezet. Niet de gewone kleine, maar een stel die een formaat groter zijn. Ze hebben al even staan branden en een mooie plas kaarswas heeft zich in beide theelichtjes gevormd. In een lange langzame beweging trek ik mijn lid bijna helemaal uit jouw kontje. Enkel het topje van de eikel laat ik. Ik gebruik het moment om de theelichtjes te nemen en stoot diep in je. Ik voel mijn climax naderen en herhaal de beweging. Tegelijkertijd giet ik de inhoud van beide theelichtjes over jouw rug. Jouw bijna dierlijke kreet klinkt me als muziek in de oren en als ik terug in jouw kontje beuk voel ik mijn zaad in je spuiten. Ook jij voelt aan de hevigheid dat ik mijn hoogtepunt bereik. Korte kreetjes ontsnappen jouw lippen. Een allesoverheersend warm gevoel, een warme gloed komt over je. Je voelt hoe de was over jouw rug loopt en lange stollende lijnen vormt. Jouw benen verliezen bijna hun kracht. Gelukkig hang je veilig in de touwen. Het duurt even voor we beiden bekomen zijn. Mijn lid begint te verslappen wanneer ik hem uit jouw kontje terug trek. Ik verwijder het condoom, drop het in de vuilbak en ontferm me over jou.

Ik streel jouw haren, zoen jouw gezicht. Ik maak de touwen aan de haken in het plafond los. Eerst die van jouw polsen, dan die van jouw breastbondage. Langzaam laat ik het touw vieren. De kracht in jouw benen is nog niet helemaal terug en ik help je op jouw knieen te zitten. Snel maak ik de bamboostok aan je enkels los. Ik neem je op en draag je naar de zetel. De breastbondage siert nog keurig jouw lichaam. Jouw polsen zijn vrij en de touwen vallen op de grond. Rond de enkels zijn de touwen nog gebonden, maar ze hangen losjes en geven jou een beschermend gevoel. Ik leg je in de zetel, vlij me naast je neer en trek een plaid over je. Je nestelt je stevig in mijn armen, voelt je geborgen. Kwasi automatisch gaat mijn handen naar jouw haren. Ze strelen jouw haardos, maken krulletjes, masseren jouw slapen, … ze brengen je tot rust. Zijn het de emoties van daarnet, is het de rust van dit ogenblik? Wie zal het zeggen. Je doezelt weg. Een droom neemt je mee. Een droom met kaarsvet en ijs, een droom met bondage en vrijheid, een droom van nemen en genomen worden, een droom van geven en ontvangen, een droom van pijn en genot. Een droom, een mooie droom. Maar, lieverd, is het wel een droom?

Midden juni. Het schooljaar loopt ten einde. Studenten allerhande zitten ijverig met de neus in de boeken (of zouden dat toch moeten doen). En ik vraag me nog steeds af wat er de laatste maanden precies allemaal gebeurt is. Een klein half jaartje terug was alles nog peis en vree. Het leven kabbelde rustig verder en alles was prima onder controle. Echter dan blijkt plotseling de stevige grond onder de voeten in drijfzand te veranderen. Zekerheden die je had, zijn er niet meer. Het kabbelend riviertje verandert van de ene op de andere dag in een kolkende Rio Gaujo en voor je goed en wel beseft wat je overkomt stort je als Angel Falls 979 meter de diepte in.

In ‘t kort is dat wat me overkwam. Je tracht te analyseren wat er echt gaande is maar de vragen komen sneller dan de antwoorden. Je leeft niet meer, je wordt geleefd en als een automaat ga je verder. De hobby – ook de meeste geliefde – en bijhorende blog verschuift naar de achtergrond. Voor je het weet is er bijna een half jaar verstreken. Sommige lieve lezers van mijn blog valt het op dat er weinig activiteit is en vragen me wat er gaande is, terwijl ik tracht een en ander terug op de rails te krijgen….

De trein staat nog lang niet terug op het spoor. Niet alle vragen hebben een antwoord gekregen. De onzekerheid over wat de toekomst voor me in petto heeft is er nog steeds. Maar meer en meer bekom ik opnieuw de controle over het gebeuren en beweegt alles zich opnieuw in de richting die ik wil. ‘k Ben nog steeds niet de oude en zorgen zijn nog steeds mijn deel, maar ook dat gaat de goede richting uit en stap na stap valt alles terug in het geijkte patroon. Tijd, hoog tijd zelfs, om mijn blog nieuw leven in te blazen en jullie niet langer afzijdig te houden.
‘k Ben een inlandse treurwilg. Ik kan plat op de buik gaan maar veer steeds opnieuw recht om sterker als tevoren de uitdagingen tegemoet te zien.

I’m back.
I’m alive and kicking!
Yes, I’m back!

Ik gaf je een spanking.
Neen, niet zomaar een beetje billenkoek.
Jouw polsen en enkels gebonden en aan elkaar vastgemaakt.
Vervolgens had ik je over de knie gelegd worden met de billen bloot.
Ik zag het lekkerste kontje ter wereld dat me vroeg om rustig opgewarmd te worden.
Ik wisselde de rustige tikken af met zachte strelingen.
Speels gleed een vinger af en toe tussen jouw bilspleet.
Je genoot.
Het ritme van het slaan blijft hetzelfde, rustig vastberaden.
Nu hield ik niet langer mijn vingers gebogen zodat de toppen de slag opvangen. Ik raakte je met het plat van mijn handen.
Het werd intenser, jouw billen kleuren roze.
Dit is lekker, dit is fun, dit is opwindend.
Nog steeds gleed mijn vinger af en toe speels tussen jouw bilspleet.
Ik voelde een gekende vochtigheid aan de toppen van mijn vingers.
Een volgende keer ging mijn hand verder, streek ze over jou kutje en komt nat terug.
Het slaan op jouw billen heeft nu een ander gevoel.
De natte hand zorgt dat het scherper is, de pijn is dieper.
Het ritme gaat ononderbroken door. Het slaan wordt harder.
Met regelmaat gaat mijn hand tussen jouw benen en komt nat terug waardoor de pijn van de slagen toeneemt.
Het roze van jouw billen gaat over in rood.
De pijn begint zich door te zetten.
Je zou met jouw benen willen slaan, met jouw handen jouw billen willen beschermen.
Maar oh arm meisje, ze zijn stevig gebonden.
Je kreunt, elke slag ontlokt een kreetje van tussen jouw lippen.
Je kronkelt op mijn knie, tracht weg te komen.
Je voelt hou mijn hand jou in de nek vastneemt en je stil houdt als in een klem.
Het slaan gaat verder.
Jouw kreetjes gaan over in een constant gekreun.
Je vreest dat je dit niet lang meer gaat kunnen volhouden.
Het doet pijn, het is de enige gedachte die je nog hebt.
Al het andere is naar de achtergrond geduwt.
En het slaan gaat door, rustig, ritmisch.
Lang houd je het niet meer.
Tranen vormen zich in jouw ogen.
Je begint onbedaarlijk te huilen, te wenen en te snikken.
Nog even gaat het slaan door, laat jou beseffen wat het is.
Een heerlijke roes valt over je. Nadien neemt de intensiteit af.
De klappen landen zachter op jouw billen.
Het zachte strelen neemt de bovenhand.
Verder bouw ik het af. Je merkt het amper.
Nog steeds huil je, snik je. Ik maak jouw polsen los van jouw enkels.
De touwen blijven rondom hangen.
Nog steeds snik je onbedaarlijk.
Voel je hoe jouw kontje de hitte letterlijk uitstraalt.
Ik trek je stevig tegen me aan.
Leg een plaid over je.
Troost je, zeg je dat ik trots op je ben.
Strijk met een hand door jouw haren.
Haal de haren uit jouw gezicht.
Veeg met mijn duim de tranen uit jouw ogen.
Kus je zachtjes op de lippen.
Kleine lieve meid,
ik droomde vannacht van je.

BDSM is not about suffering, BDSM is about service.

BDSM is not about humiliation, BDSM is about humility.

BDSM is not about pain, BDSM is about being present.

BDSM is not about being used, BDSM is about being of use.

BDSM is not about control, BDSM is about letting go.

BDSM is not about you, BDSM is about giving others.

BDSM is not about abuse, BDSM is about acceptance.

BDSM is not about proving anything, BDSM is about being real.

BDSM is not about contempt, BDSM is about respect.

BDSM is not about how things look, BDSM is about how things feel.

BDSM is not about denial, BDSM is about being open.

BDSM is not about punishment, BDSM is about discipline.

BDSM is not about being unable to escape, BDSM is about being commited.

BDSM is not about submission, BDSM is about obedience.

BDSM is not about pleasure, BDSM is about happiness.

BDSM is not about sex, BDSM is about love.

Met dank aan Orchid, slavin van Mr. Paul.

Ik ben een Stubru luisteraar. Eentje van het eerste uur. Ik was toenertijd regional manager en een van mijn eerste beslissingen Рtegen de company policy in Рwas dat radio op kantoor kon en dat het dan maar meteen die gloednieuwe zender kon zin. Toen al tegendraads en gewoon mijn zin doen. Met de komst van Donna bleek voor velen Stubru toch net iets te hard en zowel op kantoor als thuis moest het Stubru geweld wijken voor de bl̩rende deuntjes van Donna.
Lang heeft het echter niet geduurd. Een vriendin wees me even fijntjes op het verschil tussen de stevige rock van Stubru en het slaapverwekkend vertoon op Donna en ik vond opnieuw mijn oude liefde terug. Meestal hoor je dus mijn favoriete zender uit de speakers klinkten. Meestal, want uitzendingen zoals de top 800 van de jaren 80 op 4FM kunnen me ook wel smaken.
Dezer dagen zijn de nobele ridders van Stubru voor het derde jaar met hun Music for Life aan de slag en uiteraard wordt ook dat op de voet gevolgd. Bij de eerste jaargang van Music for Life had ik het niet beter gevonden om de hele home page van de company website overhoop te gooien en een niet onaardig deel aan het Music for Life concept te wijten. Vragen alom van collega’s en cliënteel, te meer omdat het gros onze taal niet eens begrijpt, niet eens van Stubru gehoord had, en al helemaal niet wist waarover het ging. Eens uitgelegd dat het ging om een actie tegen de landmijnen kon het op de nodige bijval en symphatie rekenen.

Dus gisteren galmde de muziek van Stubru zoals gewoonlijk uit de speakers. Bleek er een donatie te zijn van de collega’s van Klara die een verzoekje hadden voor … Bach. Bach op Stubru? De spreekwoordelijke hond in de kegelbaan. Het was een of andere suite voor cello – ‘t schijnt dat de heer Bach daar goed in was – Prelude op zoiets. Soit, je hoort dat ik er niet echt veel kaas van gegeten heb.
Maar wat me opviel is dat het niet eens slecht klonk. Hetzelfde nummer, in een iets ‘rockier’ kleedje en je hebt een dijk. Hetzelfde geldt trouwens ook in omgekeerde richting. Laat een philharmonisch orkest U2′s – The Unforgettable Fire  – om een van mijn favoriete nummers te noemen – spelen en je staat versteld van het resultaat.

Het bracht me aan het denken. Twee werelden o zo verschillend: klassiek ten opzichte van rock, die feiloos bij elkaar kunnen aansluiten. Het bracht me terug naar de blog van Collard 4Life die ik enkele dagen terug las. Het gevecht tussen de twee werelden. De wereld van D/s  versus de maatschappelijke wereld. Het leven van een dom, energie puttend uit de macht die hij heeft over zijn sub, naast het leven als technisch directeur en liefhebbende papa die op zijn eentje voor twee tieners zorgt. 
Het eendje dat rustig, statig op het water dobbert. Alles peis en vree. Relaxed, ontspannen, een en al in harmonie mijn zijn omgeving. Maar diegene die onder de waterspiegel kijkt, ziet dat zijn pootjes in de weer zijn dat het een lieve lust is.

Gosh, Bach op Stubru. Het zou de normaalste zaak van de wereld moeten zijn. Toch?